​از کارهای با ارزش در اسلام،اعلان وقت نماز و مناجات با پروردگار در صبح و شام و حتی در ابتدای ظهر است،بطوریکه مؤمنین وقت شناس یا خود شخص مبادرت به اذان گفتن نمایند.

متأسفانه همانگونه که پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم پیش بینی کرده بود،اینکار حالا از رسم افتاده و دیگر کسی کمتر به سراغ اذان گفتن می رود.مگر همان اذانی که از رادیو و تلویزیون و یا بلندگوهای مساجد شنیده می شود.

شاید اذان گفتن برای همه ما دشوار باشد و آن را دون شأن و شخصیت خود بدانیم که کنار کوچه و خیابان یا میان منزل بایستیم و اذان بگوییم و افسوس که در به دست آوردن حسنات همت نمی کنیم.

در کتاب مجموعه ورام می نویسد:

سابقاً مردم چنین بودند،وقتی صدای اذان بلند میشد،آهنگری که پتک را برای کوفتن بر آهن بلند کرده بود،بر زمین می نهاد و می گفت:منادی خدا ندا می دهد کاری مهمتر پیش آمده است یا خیاط که سوزن را به دست گرفته بود و آماده تا نخ را در آن قرار دهد و به دوختن ادامه دهد،نخ و سوزن را کنار می نهاد و می گفت خیر و برکت در کاری نیست که چنین موقع انجام گیرد،باید ندای پروردگار را اجابت کرد.

منبع :azangoo.ir